علي (ع)

شبي در كوچه هاي تار تاريخ

شبي در ظلمت شبهاي بي ماه

شبي درهاي خيبر را گشودم

شبي ديدم كه پيدا مي شود راه

علي مي آيد از شبهاي كعبه

علي نور است و خورشيد و ستاره

علي باران علي، هوشياري ابر

...

در ميان باران هاي شيداي پاييز بود ، كه صداي غريبه اي لاله هاي گوشم را مرتعش كرد و حسي عجيب روحم را به شعله در آورد . و من تب كردم . سخت بيمار شدم. و

بر زمين افتادم . جايي ميان بهت و بي كسي ، قلمي را به نزديكي خود احساس كردم كه در ميان سكوت ، صدايم مي زد . آن را برداشتم و صفحه هاي خالي قلبم را نقاشي كردم . حالا قلبم تب داشت و به سرخي مي زد .  كمي گذشت و من به دنبال چيزي مي گشتم ، كه قلبم را ز تاريكي پاك كنم . افسوس ، كه من ندانسته تيغي بر قلبم گذاشته بودم و با آن تكه هايش را پاره كرده بودم . تنها مي توانستم قلب خو را نابود كنم تا نقش هايش را از بين ببرم .

پس بدان كه ناچارم ، نقش هايت را تا گورستان همراهي كنم و بدان آن را قلبم براي تو بر جاي خواهد گذاشت . و خواهد رفت .

و امروز كه اينجا هستم نقش هايش را براي تو مي نويسم ، كه آرزوي فردايي .